چشم دارم بر سحر

غصّه هایم یک به یک بیرون ز سر

توشه ای از عشق و از امّید بر دوشم نهم

جامه ای از گل بپوشانم به بر

تا سرایم شعر تر

 

 

 

 

چرا دوری و غمگین؟!

گل زیبای من هستی تو رنگین

بسوزم من بسازم من ز بخت خود بنالم من

چه کردی تو مرا بردی دل و دین!

غمت بسیار سنگین