شاعران زلال

از حـال مـن  غـافـل  تـويـــي

هر جــا  كه  بگـريزم مـرا منـزل تـويي

مضمون آواز منـي ،  شـور و نـواي  دل  تـويـــي!

ديـوانـه ي رسـوا منم ، عـاقـل  تـويــي

آسان منم مشكل تويي

از گِل تويي

تركم مكن اشكم ببين

در جان بي سامان من شور آـفرين

موج خيالم با تو شد سرچشمه ي عـشق و يقين

دارم  بــه دل  يـك  آرزوي  راستين

من با تو ما گردم همين

اي نازنين

گره از ابروان وا كـن

درون سينه شور ي تازه بر پا كن

براي عــشق ورزيــدن دل خـود را محيـّا كن

غم درمانده را با خنده رسـوا كن

كرم با اهل دنيا كن

مدارا كن

مرامت را چو سنبل كن

ز شادي افسر و از عشق كاكل كن

بكش زنجيـر و جان خــويش را آزاد از غل كن

دل خود را براي عـــاشقي پـل كن

بيــــا تـرك تجمّل كــن

بيا گل كن

مشو مغرور گمراهـــي

مگو بـر ســرنوشت خويش آگاهــي

نمانـد هيبت رستــم، نخواهد بود اين شاهي

كه مال وحسن اگرجويي زهرراهي

نيــــرزد يــك پر كاهي

چه مي خواهي!

دلي فارغ ز كين دارم

بهــــار دوستــي در آستيـن دارم

خدا را مي شناسم من، نگويم درد دين دارم

كه درد مـردمــان راستيــن دارم

دو پا را بر زمين دارم

يقين دارم